απεικονιση φύσης-μεταφορά σε κτίριο

οι πεζούλες ή αλλιώς "καθίστρες" που περιγράφονται στο κείμενο του Μυριβήλη μεταφέρονται σε ένα κτίριο με διαφορετικά επίπεδα, που ενώνονται ή κουμπώνουν μεταξύ τους και δίνουν αυτή την αίσθηση. το κτίριο σχεδιάζεται μέσα σε έναν ελαιώνα, όπου τον περιβάλλει και χρησιμοποιείται ουσιαστικά στην ίδια τη σχεδίαση. ο ελαιώνας αυτός μεταφέρεται ακόμα και σε κάποιο από τα δώματα του κτιρίου.Τέλος, ένα εξωτερικό αμφιθέατρο με θέα τη θάλασσα τονίζει αυτά τα διαφορετικά επίπεδα και την αίσθηση που προκαλούν οι πεζούλες.

the trap

Συνεχίζοντας τη εργασία της προηγούμενης εβδομάδας, σχεδιάστηκε μια μονάδα κατοικίας....
Ένα καταφύγιο που σε καλεί να μπείς στο ςσωτερικό του αλλά όταν τελικά βρεθείς εκεί τα υλικά, η διαφάνεια, το σχήμα θέλουν να σε μπερδέψουν...να σε εγκλωβίσουν...

κάτοψη

Le Corbusier και μοντερνισμός

Μέσα από τα κτίρια του Le Corbusier φαίνεται ο προβληματισμός του για τη σχέση φυσικής αρχιτεκτονικής. Μέσω των υποστυλωμάτων προτείνει την απομάκρυνση του κτιρίου από το έδαφος και τη φύση, και σε κάποιες περιπτώσεις τα ίδια τα υποστυλώματα δημιουργούν ένα νέο τεχνητό δάσος (unite d'habitation). Εισάγει τη φύση στην οροφή του κτιρίου προτεινοντας κάτι καινούργιο, το Roof garden και προσθέτει επιμήκη παράθυρα στις όψεις που "καδράρουν" τη φύση(villa savoye).

Στο pavilion de l'esprit nouveau ουσιαστικά σχεδιάζει ένα κουτί που αναπτύσσεται γύρω από έναν κήπο που αποτελείται ουσιαστικα από ένα δέντρο.

Στη Ronchamp τοποθετεί παράθυρα ύστερα από μελέτη της πορείας του ηλίου ώστε το παρεκκλήσι να φωτίζεται όλη την ημέρα και που επιτρέπουν στον επισκέπτη να παρατηρεί ακόμα και τα σύννεφα καθώς και να μπορεί να αντιληφθεί την ώρα της ημέρας.

1984 - George Orwell

Ήταν ακόμα πολύ νέος για να ξέρει πως η καρδιά μας αποβάλλει τις άσχημες αναμνήσεις και ωραιοποιεί τις καλές κι ότι χάρη σ’ αυτό το τέχνασμα καταφέρνουμε να αντέχουμε το παρελθόν. Αλλά, όταν ξανάδε, από την κουπαστή του πλόίου, το άσπρο ακρωτήρι του αποικιακού προαστίου, τα’ ακίνητα όρνια πάνω στις στέγες, τα ρούχα των φτωχών, απλωμένα στα μπαλκόνια, μόνο τότε κατάλαβε μέχρι ποιο σημείο είχε πέσει εύκολο θύμα των πονόψυχων παγίδων της νοσταλγίας.
Το πλοίο άνοιγε δρόμο μέσ’ από ένα στρώμα από πνιγμένα ζώα που επέπλεαν κι οι περισσότεροι ταξιδιώτες βρήκαν καταφύγιο στις καμπίνες για ν’ αποφύγουν τη δυσωδία. Ο νεαρός γιατρός κατέβηκε από τη γέφυρα ντυμένος στη τρίχα, με αλπακά, με γιλεκο και λεπτή κάπα από σκόνη, μ’ ένα γενάκι σαν τον Παστέρ στα νιάτα του, τα μαλλιά χωρισμένα στη μέση με μια ίσια, άσπρη χωρίστρα και με αρκετή αυτοκυριαρχία για να κρύψει τον κόμπο στο λαιμό του, που δεν ήταν από θλίψη παρά από τρόμο. […] Η θάλασσα έμοιαζε να είναι από στάχτη, τα παλιά παλάτια των μαρκησίων έτοιμα να υποκύψουν στον πολλαπλασιασμό των ζητιάνων κι ήταν αδύνατον να βρει την πυρωμένη ευωδιά των γιασεμιών πίσω από τη θανατερή μυρωδιά των ανοιχτών υπονόμων.

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, Gabriel Garcia Marquez

φύση μέσα στο σπίτι

επεξεργάστηκα το χαρτόνι για να μοιάζει με πατημένο χώμα και με τις σκιές προσπαθώ να κάνω το τοπίο να φανεί κατοικημένο

Τα Σπήλαια του Φαραγγιού του Χελμ

[...]

- Οι άνθρωποι είναι παράξενοι, Λέγκολας! έχουν εδώ ένα από τα θαύματα του Βορινού Κόσμου και τι λένε; Σπηλιές, λένε! Σπηλιές! Τρύπες για να κρύβονται τον καιρό του πολέμου και ν’ αποθηκεύουν σανό! Καλέ μου Λέγκολας, ξέρεις πως τα σπήλαια του Φαραγγιού του Χελμ είναι τεράστια και υπέροχα; Αν ήταν γνωστή η ύπαρξή τους, οι Νάνοι θα έρχονταν ασταμάτητα εδώ σαν προσκυνητές, απλώς για να τα δούν. Και, βέβαια, θα πλήρωναν καθαρό χρυσάφι για μια ματιά!

- Κι εγώ θα πλήρωνα για να μην πάω, είπε ο Λέγκολας, και τα διπλά για να με βγάλουν έξω, αν ποτέ κατά λάθος έμπαινα μέσα.

- Δεν είδες, γι’ αυτό σου συγχωρώ το αστείο, είπε ο Γκίμλι. Μιλάς όμως σαν ανόητος. [...] Θεόρατες αίθουσες γεμάτες με την ασταμάτητη μουσική του νερού καθώς στάζει σε λιμνούλες, όμορφες σαν την Κέλεντ-ζάραμ στο φως των αστεριών. Και, Λέγκολας, όταν ανάψουν τα δαυλιά και οι άνθρωποι περπατούν στα αμμοστρωμένα δάπεδα κάτω από καμάρες που αντηχούν, α! τότε, Λέγκολας, πετράδια και κρύσταλλα και φλέβες από πολύτιμα μέταλλα αστράφτουν στους γυαλισμένους τοίχους και φως λάμπει μέσα από τα πτυχωτά μάρμαρα, σαν κοχύλια, διάφανα σαν τα ζωντανά χέρια της Βασίλισσας Γκαλάντριελ. Έχει κολόνες κάτασπρες, κροκάτες και ρόδινες σαν την αυγή, Λέγκολας, αυλακωμένες και πλεγμένες σε ονειρεμένα σχήματα· ξεπηδούν από πολύχρωμα δάπεδα για να ανταμώσουν γυαλιστερούς σταλακτίτες στην οροφή: φτερά, σκοινιά, παραπετάσματα αραχνοΰφαντα σαν παγωμένα σύννεφα· δόρατα, σημαίες, και μυτερές κορφές μετέωρων παλατιών! Ασάλευτες λίμνες τα καθρεφτίζουν: ένας κόσμος που τρεμοπαίζει αντιφεγγίζοντας μέσα σε σκοτεινές λιμνούλες, σκεπασμένες με διάφανο γυαλί· πολιτείες, που ούτε η φαντασία του Ντούριν δε θα είχε ονειρευτεί στον ύπνο του, απλώνονται συνέχεια σε λεωφόρους και αυλές με κολώνες, και χάνονται σε σκοτεινές γωνιές που δεν μπορεί να φτάσει το φως. Και, πλινκ! πέφτει μια ασημένια σταγόνα και κυκλικές ρυτίδες στο γυαλί κάνουν όλους τους πύργους να γέρνουν και να ταλαντεύονται σαν φύκια και κοράλλια μιας θαλασσοπλησιάς. Ύστερα έρχεται το βράδυ - ξεθωριάζουν και τρεμοπαίζοντας σβήνουν· οι δάδες προχωρούν σε άλλο διαμέρισμα και σ’ άλλο όνειρο. Η μια αίθουσα ακολουθεί την άλλη, Λέγκολας· διαμέρισμα το διαμέρισμα, θόλος το θόλο, σκάλα τη σκάλα· και τα ελικοειδή μονοπάτια εξακολουθούν να οδηγούν στην καρδιά του βουνού. Σπηλιές! Τα Σπήλαια του Φαραγγιού του Χελμ! Ευτυχισμένη μοίρα με πήγε εκεί! Μου ‘ρχεται να κλάψω που τ’ αφήνω.

Ο άρχοντας των δακτυλιδιών: Οι δυο πύργοι, κεφάλαιο 8: ο δρόμος για το Ίσενγκαρντ

το χωριό Μουριά

Μια αρχική προσέγγιση μέσα από την περιγραφή της περιοχής.....



και στη συνέχεια ένα κολλάζ με τα διάφορα στοιχεία της φύσης, όπως αυτά παρουσιάζονται μέσα από το κείμενο,η θάλασσα, η στεριά, οι ελαιώνες, οι λεύκες...

οι ελαιώνες....

μια προσπάθεια γραμμικής αποτύπωσης των ¨πεζούλων" ή αλλιώς "καθίστρων"...

...και τέλος οι λαγκαδιές με τις λεύκες... η Ελλάδα και η Ανατολή με τα κόκκινα και καφέ χρώματα...

"the Old Forest" - Old Willow Tree Man

Αποφάσισα να αναπαραστήσω την μεγάλη ητιά και το άμεσο περιβάλλον της όπως περιγράφεται από τον συγγραφέα. Έτσι, ξεκίνησα με σκίτσα....

και μετά έκανα μια μακέτα του δέντρου, όπου διερεύνησα φόρμες και υφές. Αρχικά έγινε με σύρμα και καλώδιο, σαν να δημιουργούσα τις φλέβες και τα νεύρα του δέντρου, αντιμετωπίζοντάς το σαν κάτι ζωντανό και με ανθρώπινα χαρακτηριστικά (όπως περιγράφεται και στο κείμενο).

Επένδυση με σιλικόνη.

3d collages...

1984 - George Orwell

[...]Το μονοπάτι φάρδυνε, και σε ένα λεπτό βρέθηκε στο δρομάκι που του είχε πει, έναν κατσικόδρομο ανάμεσα στους θάμνους. Δεν είχε ρολόι, αλλά δεν θα ήταν ακόμη τρεις. Οι υάκινθοι κάτω από τα πόδια του ήταν τόσο πυκνοί, που ήταν αδύνατο να μην τους πατήσει καθώς περπατούσε. Γονάτισε και άρχισε να κόβει μερικούς, από την μία για να περάσει η ώρα του, αλλά και από μιαν αόριστη επιθυμία να προσφέρει σην κοπέλα ένα μπουκέτο. Είχε φτίαξει κιόλας ένα μεγάλο μπουκέτο και μύριζε το παράξενο και κάπως άχαρο άρώμα του, όταν ένας θόρυβος πίσω του τον πάγωσε. Χωρίς αμφιβολία τρίξιμο ποδιών πάνω στα κλαδιά. Συνέχισε να μαζεύει υάκινθους. Μπορεί να ήταν η κοπέλα ή μπορει τελικά να τον είχαν ακολουθήσει. Το να γυρίσει να κοιτάξει θα φανέρωνε ενοχή. Έκοψε ακόμη ένα λουλούδι, ύστερα ένα άλλο. Ένα χέρι τον άγγιξε ελαφρά στον ώμο.

Σήκωσε τα μάτια. Ήταν η κοπέλα. Έκανε μια κίνηση με το κεφάλι, ειδοποιώντας τον έτσι πως θα έπρεπε να μείνει σιωπηλός, ύστερα άνοιξε το δρόμο μέσα στους θάμνους και πέρασε γρήγορα πρώτη το στενό μονοπάτι του δάσους. Φαίνοταν πως είχε ξανάρθει εδώ, γιατί ήξερε πως θα αποφύγει τις λακούβες με τα νερά. Ο Γουίνστον ακολούθησε, με το μπουκέτο πάντα στο χέρι.[...]

[...]Ήδη, από το δρόμοπου έρχοταν από το σταθμό, ένιωσε βρώμικος και καχεκτικός κάτω από το μαγιάτικο ήλιο, ένα πλάσμα χωμένο διαρκώς σε κλειστούς χώρουςπου η σκόνη και η καπνιά του Λονδίνου είχε μπει στους πόρους του δέρματός του. Σκέφτηκε πως, ως τώρα, δεν τον είχε ίσως δει ποτέ έξω, στο φως της ημέρας. Έφτασαν στο πεσμένο δέντρο που του είχε πει. Η κοπέλα το πηδηξε και παραμέρισε τους θάμνους που ανάμεσά τους δεν φαίνοταν να υπάρχει πέρασμα. Όταν ο Γουίντον την ακολούθησε, είδε πως βρίσκοταν σε ένα φυσικό ξέφωτο, ένα μικρό υψωματάκι με χλόη που το περιτριγυριζαν νεαρά ψηλά δέντρα και το απομόνωναν εντελώς. Η κοπέλα σταμάτησε και γύρισε. "Εδώ είμαστε", είπε.

tatebanko

tatebanko είναι μια ιαπωνική μορφή τέχνης με την οποία κατασκευάζεις χάρτινα προοπτικά τοπία. Η τέχνη αυτή ήταν ιδιαίτερα γνωστή από τον 17ο αιώνα, αλλά ακόμα και σήμερα πωλούνται φάκελοι με τοπία που μπορεί κανείς να κατασκευάσει μόνος του.
Ουσιαστικά τοποθετούνται κάθετα απεικονίσεις στοιχείων του τοπίου η μια πίσω από την άλλη...
οι εικόνες νομίζω τα λένε όλα...

παράδοση - ψωμί - φύση

Κυρίως στη βόρεια Ελλάδα, αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας υπήρχε (και σε μικρό βαθμό υπάρχει ακόμα) το έθιμο του "κεντητού"  ψωμιού. Σε περιπτώσεις μεγάλης γιορτής ή γάμου οι νοικοκυρές του χωριού συγκεντρώνονταν και έπλαθαν τη ζύμη σε σχήματα που απεικόνιζαν ζώα ή φυτά και τα τοποθετούσαν πάνω στα καρβέλια με λίγο νερό για να κολλήσουν. Πολλές φορές τα σχέδια με τα οποία στόλιζαν τα ψωμιά ήταν εξαιρετικά ρεαλιστικά και πολύπλοκα και έμοιαζαν με συνθέσεις ανθοπωλείων...από ζύμη.

ΑΡΧΕΤΥΠΑ

Τσαρδάκι-Δραγασιά, Θεσσαλία, του Τάκη Τλούπα. 

 

Τσαρδάκι-Δραγασιά, Αμπελώνας Λάρισας, Θεσσαλία, 1960, του Τάκη Τλούπα

http://www.archetypa.blogspot.com/

ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ Ε.Ι.Α.  "Αρχέτυπα* Απο τις καλύβες και τα μαντριά  στη σύγχρονη τέχνη και αρχιτεκτονική"

Αριστερά: Καλαθοπλεκτική, Δ. Θεοχάρης, "Νεολιθική Ελλάδα", του Τάκη Τλούπα. 

Future eco-cities

Zira island

Ένα ασημένιο νησί στα ανοιχτά του Azerbaijan θα στεγάσει μία από τις πλέον αναμενόμενες οικολογικές πόλεις στον κόσμο. Το project, που προβλέπεται να καλύπτει έκταση 1.000.000 τ.μ. περιλαμβάνει επτά βουνοκορφές, που παραπέμπουν στο σχήμα των διάσημων βουνών της χώρας, και θα χτιστεί σε ένα νησί στην Κασπία θάλασσα, έξω από την πρωτεύουσα Baku. Οι Δανοί αρχιτέκτονες Bjarke Ingels Group σχεδίασαν το νησί με την ελπίδα ότι θα γίνει η πρώτη πόλη της Ασίας που θα λειτουργεί με μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Η Zira θα αποτελέσει οικολογικό πρότυπο για την αστική ανάπτυξη, αλλά και εμβληματικό ορόσημο για τη χώρα, με κόστος άνω των €3.5 δις. Το νησί θα είναι εντελώς ανεξάρτητο από εξωτερικούς πόρους, χάρη σε ένα σύστημα θέρμανσης βασισμένο σε αντλίες στη θάλασσα, φωτοβολταϊκά συστήματα τοποθετημένα σε στέγες και προσόψεις, ενσωματωμένα ηλιακά συστήματα, ανεμογεννήτριες και συγκέντρωση νερού και απορριμμάτων για εξυγίανση και επαναχρησιμοποίηση για τους κήπους.

Lilypads

Εμπνευσμένο από τα νούφαρα, το project του Βέλγου αρχιτέκτονα Vincent Caillebaut φιλοδοξεί να γίνει οικολογικό καταφύγιο για τους κατοίκους παραλιακών οικισμών και νησιών που αναμένεται να χαθούν τα επόμενα χρόνια, όπως η Πολυνησία। Η πλωτή οικο-πόλη, χωρητικότητας 50.000 κατοίκων, θα έχει μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, καθώς θα καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας(ήλιος, άνεμος. Νερό). Το κέλυφος της από διοξειδίου του τιτανίου ανακυκλώνεται πλήρως και αντιδρά στη UV ακτινοβολία απορροφώντας τους ρύπους της ατμόσφαιρας. Αυτή η πλωτή πόλη πετυχαίνει θετικό οικολογικό ισοζύγιο στα θαλάσσια οικοσυστήματα, μέσω ανακύκλωσης και χρήσης συστημάτων βιολογικού καθαρισμού του νερού που χρησιμοποιείται και διαμορφώνοντας εκτάσεις ιχθυοκαλλιέργειας για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών των κατοίκων.

Water Building Resort

Το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του οικολογικού αυτού resort σε σχήμα σταγόνας δεν είναι η όψη του, αλλά το ότι θα είναι το πρώτο κτίριο στον κόσμο που θα μετατρέπει τον αέρα σε νερό. Το κτίριο που προορίζεται για παραθαλάσσιες περιοχές με ζεστό κι υγρό κλίμα, είναι εξοπλισμένο στη βόρεια πλευρά του με ένα πρωτοποριακό σύστημα που μετατρέπει τον υγρό αέρα σε καθαρό πόσιμο νερό. Στη νότια πλευρά του, φωτοβολταϊκά κρύσταλλα θα συγκεντρώνουν ηλιακή ενέργεια, επιτρέποντας το φυσικό φως των εσωτερικών χώρων του. Στο project του ισπανού αρχιτέκτονα Orlando de Urrutia προβλέπεται επίσης ένα σύστημα μετατροπής του νερού της θάλασσας και της βροχής σε πόσιμο, ενώ ένα κέντρο τεχνολογικών ερευνών, θα ελέγχει την ποιότητα του νερού. Το ξενοδοχείο, τα εστιατόρια, τα γυμναστήρια, οι αίθουσες συνεδριάσεων και τα SPA θα βρίσκονται σους πάνω ορόφους, ενώ ο υδάτινος κόσμος ολοκληρώνεται με ένα υποβρύχιο ενυδρείο στη βάση του συγκροτήματος.

Gwanggyo Power Centre

Οι Ολλανδοί αρχιτέκτονες MVRDV κέρδισαν το διαγωνισμό για το κέντρο της Gwanggyo, μιας νέας πόλης στην Κορέα. Το σχέδιό τους αφορά το ένα από τα δύο κέντρα της μελλοντικής πόλης, η οποία θα φιλοξενεί περίπου 770.000 κατοίκους, 35 χλμ νότια της Σεούλ. Αντίθετα με τις υπόλοιπες πόλεις της Ν.Κορέας που βρίσκονται συνήθως σε κοιλάδες όπου λιμνάζει η ατμοσφαιρική μόλυνση, το concept εδώ προβλέπει τη δημιουργία κάθετων πράσινων χώρων. Περίπου 200.000τμ κατοικιών, 48.000 τμ γραφείων, 200.000 τμ καταστημάτων, χώρων αναψυχής και πολιτιστικού περιεχομένου και 200.000 τμ χώροι στάθμευσης θα στεγαστούν σε διαφορετικά τμήματα των πράσινων πύργων του κέντρου. Κάθε πύργος θα έχει ταράτσα καλυμμένη με θάμνους και φυτά, με σκοπό την καλυτέρευση του κλίματος, προκειμένου να μειωθούν οι ανάγκες για ενέργεια και νερό. Οι προθάλαμοι σε κάθε πύργο δημιουργούν διαδρόμους για τα σπίτια και τα γραφεία, πλατείες για τα εμπορικά κέντρα και αίθουσες για τα μουσεία και τους χώρους αναψυχής.

Masdar

Λίγα χιλιόμετρα από το Abu Dhabi ξεκίνησε το 2006 η ανέγερση της Masdar. Για την ολοκλήρωση της οικολογικής πόλης που σχεδίασε το φημισμένο αρχιτεκτονικό γραφείο Foster & Partners, θα χρειαστούν σύμφωνα με τις αρχικές εκτιμήσεις μόλις 8 χρόνια, που σημαίνει ότι σε λιγότερο από πέντε χρόνια η Masdar θα είναι πραγματικότητα. Σύμφωνα με τα σχέδια, η πόλη- όπου θα απαγορεύεται η κίνηση αυτοκινήτων-στα 6χλμ² της θα στεγάζει περίπου 50.000 άτομα και 1.500 επιχειρήσεις ειδικευμένων σε προϊόντα φιλικά προς το περιβάλλον. Η πόλη δεν θα εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα και θα τροφοδοτείται ενεργειακά εξ’ολοκλήρου από ανανεώσιμες πηγές. Εδώ θα λειτουργεί το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας υδρογόνου στον κόσμο, ένα ηλιακό εργοστάσιο αφαλάτωσης που θα καλύπτει τις κατά 60% μειωμένες σε σχέση με άλλες πόλεις ανάγκες για νερό, ενώ θα γίνουν και προσπάθειες να μηδενιστεί η παραγωγή απορριμμάτων, με τη βοήθεια προηγμένου συστήματος ανακύκλωσης.


Οι πληροφορίες προέρχονται από το 2boardmagazine07